Twitteratuur

Toen ik 18 jaar geleden bij de voorloper van het MIM kwam werken, was hypertext het eerste waar ik me mee bezig mocht houden. In die verre pre-web tijd had nog bijna niemand daarvan gehoord. Naast de toepassing om op hyperlinks gebaseerde kleine informatiesystemen te bouwen, was het idee van hyperlinking toen ook al opgepikt door een enkeling die het voor literatuur wilde gebruiken: hyperfiction. De hyperlezer bepaalde zelf het verloop van het verhaal door zijn keuze van de links die hij aanklikte.
En toen het web eenmaal kwam, verschenen daar ook webversies van. Zoals “Un conte à votre façon” van de Franse schrijver Raymond Queneau. Op het eerste scherm krijgt de lezer de vraag voorgelegd “Désirez-vous connaître l’histoire des trois alertes petits pois?”. Daarbij kan de lezer kiezen tussen de links “si oui” en “si non”. Overigens was ik destijds alleen de Engelse versie (A story as you like it) van “the story of the three alert peas” tegengekomen.

Nu hypertext gemeengoed is geworden lees ik eigenlijk nooit meer iets over hyperfictie. Overzichtpagina’s over dit onderwerp zijn vaak ook al meer dan 10 jaar niet meer bijgehouden.

Intussen hebben sommige auteurs wel een nieuw medium ontdekt om literatuur te maken: twitter. Twitter poëzie bestaat intussen al twee jaar. Maar sinds enige tijd is er ook twitter-fictie. Geen heel verhaal in 140 letters, want die omvang is inderdaad geschikter voor poëzie. Maar wel uit brokstukjes van 140 letters opgebouwde verhalen.

Hier is ook al een woord voor: twitterature.
Google levert intussen 312 resultaten op dat (Engelse) woord; en zelfs voor het Nederlandse twitteratuur zijn dat er al 6.
Of het de twitteratuur uiteindelijk net zo zal vergaan als de hyperfictie, zullen we over 15 jaar waarschijnlijk pas weten..